Being 20

My feelings are overwhelming. My status of “being 20″ will end in just a few hours from now. And then it’ll change to “being 21″. Gosh. I can’t believe I will have lived 2 decades!
I’ve changed a lot these past 20 years. Actually, I change a lot even in one day. I believe everybody changes [...]

The Art of Tutoring

These past two days I was on a tutoring spree. Yesterday I gave a tutoring session on Theory of Computation, and this afternoon on Data Communications, Database Management Systems, and Compiler Design. The afternoon session was especially great! I think it was the best tutoring session I ever held. Although only 6-7 people came, compared to about [...]

No Internet

I’m sitting in a computer lab at SIIT Bangkadi campus, updating my blog for the first time in almost two weeks. I haven’t got an internet connection at my dorm; TOT Thammasat told us to wait till after June 23 to subscribe. So right now I’ve been like a lost dog, checking my email at [...]

Operation ‘Skipping Dinner’ Phase 2 – Result

เหมี่ยวทำสำเร็จ!
ก่อนอื่น จะสรุปผลโดยพูดคร่าวๆ ถึงสภาวะที่เกิดขึ้นในสามวันที่ผ่านมา หลังจากนั้นจะแจกแจงข้อดีข้อเสีย แล้วประเมินสเตปต่อไป
The Three Days in Brief
วันที่ 1
เช้ากับกลางวันราบรื่น แต่พอ 5 โมงเย็น หิวมากๆ ยิ่งแม่หิ้วกับข้าวกลับมาจากตลาด ยิ่งรู้สึกทนไม่ไหว จะวิ่งขึ้นไปไหว้พระขอลาจากศีล แต่ก็รู้สึกผิด เพราะได้ตั้งใจไว้แล้ว เลยนั่งตั้งสติ ชั่งใจอยู่นาน ว่าลาดี ไม่ลาดี คงจะนั่งคิดอยู่นานมาก หลับไปเลย ตื่นมาอีกทีก็ดึกแล้ว ไม่หิวอีก
วันที่ 2
พอไหว กินนมหนึ่งแก้วกันโรคกระเพาะ แต่ทำงานได้น้อย เพราะคิดนิดหน่อย ก็เหนื่อยเสียแล้ว
วันที่ 3
แทบไม่รู้สึกอะไร กินนมหนึ่งแก้วกันโรคกระเพาะตามเดิม ทำงานได้มากขึ้น เกือบเป็นปกติ
Evaluation
ร่างกาย

ข้อดี: นอน ตื่น กิน ทำงาน เป็นเวลา ชีวิตจึงเป็นระบบมากขึ้น คางแหลมขึ้น เอวชัดขึ้น
ข้อเสีย: เจ็บคอเนื่องจากร่างกายอ่อนเพลีย กินนมแล้วสิวขึ้น

จิตใจ

ข้อดี: มีสติสัมปัชชัญญะมากขึ้น ลุ่มหลงไปในอารมณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นประจำวันน้อยลง
ข้อเสีย: อารมณ์ขุ่นมัวมากเวลาหิว

การงาน

ข้อดี: เนื่องจากทำงานเป็นเวลา จึงเครียดน้อยลง ตั้งใจทำขณะอยู่ในเวลาทำงาน พอหมดเวลาก็หยุด พอไม่เถลไถล [...]

Skipping Dinner

หลังจากที่เคยอดอาหารเย็นไปเมื่อสองวันก่อน ทำให้ติดรสชาติอาหารน้อยลงมาก อาหารที่เคยอร่อยวี๊ดว๊าย กินแล้วกลับรู้สึกเฉยๆ เวลาตักข้าวเข้าปากจะมีสติรู้โดยอัตโนมัติว่า ข้าวมันมีหน้าที่ทำให้เรามีชีวิตต่อไปเท่านั้น พอมันผ่านหลอดอาหาร กระดึ๊บลงไปถึงกระเพาะแล้ว มันก็จะถูกคลุกเคล้ากับน้ำย่อย ไม่เหลือความน่ากินเหมือนที่เคยมี หลังจากนั้นมันก็จะถูกผลักไสไล่ส่งเข้าลำไส้เล็ก ลำไส้ใหญ่ แล้วถูกขับออกมาเป็นอุจาระ เป็นขยะน่ารังเกียจที่ใครเห็นแล้วต้องร้องว่า อี๋ นั่นแหละ
ฉะนั้นหลังจากวันนั้น เวลาเหมี่ยวกินข้าวจะไม่รู้สึกอิ่มเอิบใจเหมือนทุกที เคี้ยวและกลืนตามหน้าที่เพื่อความจำเป็นเท่านั้น แต่ก็ใช่ว่าเวลาหิวแล้วจะไม่อยากกิน อยากค่ะ อยากมาก แต่พอคิดไปถึงตอนที่กินแล้ว จะหมดอยากทันที อาหารมันไม่น่าพิสมัยเลย
วันนี้เหมี่ยวเลยตั้งใจแต่เช้าว่าจะไม่กินข้าวเย็น พอตกค่ำกระเพาะเรียกร้อง บีบจนตัวเกลียว คิดอยากกินอยู่หลายรอบ แต่ก็ตัดใจได้พอนึกถึงอารมณ์ที่ได้ตอนกิน
ที่น่าแปลกคือ ครั้งนี้สมองไม่ล้าเท่าครั้งก่อน ดูทีวี อ่านหนังสือรู้เรื่องเกือบจะเหมือนปกติ คาดว่าร่างกายคงจะเริ่มเรียนรู้แล้วว่าเวลาไม่มีอาหารตกถึงท้อง มันควรจะไปดึงของในคลังมาใช้ให้เป็นประโยชน์
วันนี้มีเท่านี้ พรุ่งนี้ค่อย evaluate อีกทีว่าจะเลิกกินมื้อเย็นตลอดไปรึเปล่า

ความเบื่อทำให้ขาด Specialty

เวลาความรู้สึกอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น มันมักจะมาตะกิดๆ ใจก่อน เหมือนต้องการจะบอกเจ้าตัวให้รู้ว่า ฉันจะมาแล้วนะ แกเสร็จแน่
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ไอ้ความรู้สึกนั้นที่เหมี่ยว dread ที่สุด มันได้ส่งสัญญาณบอกเหมี่ยวว่า มันกำลังจะกลับมสร้างความเดือดร้อนให้อีกแล้ว
ความเบื่อเป็นศัตรูตัวฉกาจของเหมี่ยว เพราะมันทำให้เหมี่ยวทำอะไรไม่ได้นาน เมื่อทำอะไรไม่ได้นาน เลยไม่สามารถพัฒนา specialty ของตัวเองขึ้นมาได้ อย่างที่ฝรั่งเขาพูดว่า You have breadth, but lack depth.

Memory Outline

มีหลายอย่างที่อยากจะทำ แต่ยังไม่มีเวลา เลยขอจดเป็นข้อๆ เก็บเอาไว้ก่อน

การบ้านวิชาพุทธประวัติ บทที่หนึ่งและสอง ว่าด้วยเรื่อง lineage ของเจ้าชายสิืทธัตถะ (สะกดยากจัง)
ย้ายบล็อกนี้ไปใช้ Drupal
ระดมหาผู้ร่วมอุดมการณ์สร้างบล็อกใหม่เฉพาะกิจ จะได้ลงงานเขียนที่แช่ไว้เสียที
ทำโน๊ตย่อ ของหนังสือ Pro Drupal Development บทต่อไป เกี่ยวกับ Working With Nodes และ Working With Themes
ทำโน๊ตย่อ ของหนังสือ ครูสมาธิ ซึ่งติดอยู่ตรงเรื่องของ อาทิสมานกาย อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ
มี ‘kreak’ รอคอยท่าอยู่ ต้องให้เสร็จก่อนเปิดเทอม
บันทึกความวิเศษของ ‘Stay Hungry, Stay Foolish’ ของ Steve Jobs
จัดการรูปจากแค็ตตาลอกคุณปู่ รอเวลา ftp กลับมา

ยกเว้นข้อสุดท้าย นอกนั้นเป็นเรื่องที่หาใส่ตัวเองล้วนๆ

เหมี่ยวเรียนธรรมศึกษา!

วันนี้ตื่นเช้าไปเรียนธรรมศึกษาคลาสแรก ตื่นเต้นมาก
คลาสธรรมศึกษาที่เรียน เป็นหลักสูตรของวัดธรรมมงคล ซึ่งมีสอนทั้งชั้น ตรี โท และเอก เหมี่ยวไม่ค่อยรู้เรื่องพุทธศาสนา (รู้เรื่องคริสศาสนาจะมากกว่าเสียอีก เพราะโรงเรียนสอนคริส) เลยลงเรียนชั้นเบสิกสุด คือชั้นตรี โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะได้เรียนอะไรบ้าง เพราะถึงแม้ทางวัดจะบอกหลักสูตรโดยสังเขป แต่ก็ไม่ค่อยเก็ท ไปรู้เอาในคลาสเลยละกัน
หลักสูตรของวัดธรรมมงคลนี่ดี เพราะมีให้เดินจงกรมและนั่งสมาธิควบคู่ไปด้วย ไม่ได้เรียนท่องจำอย่างเดียว คือมีทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ เวลาก็แบ่งเป็นสองช่วงเช้า-บ่าย แต่ละช่วงเดินจงกรมนั่งสมาธิ 1 ชั่วโมง และเรียนในคลาสอีก 2 ชั่วโมง รวมแล้วจึงอยู่ในวัดรวดเดียว 7 ชั่วโมง (มีพักเที่ยงด้วย)
เรียนคลาสแรกแล้วเข้าใจอะไรขึ้นเยอะ รู้ว่าธรรมศึกษา เค้าเรียนกัน 4 วิชา คือ การเขียนกระทู้, พุทธประวัติ, ธรรม และ เบญจศีล-เบญจธรรม การเขียนกระทู้นี่ไม่ใช่วิชาเล่นเวบบอร์ดนะ

“Sawan Bieng”, the Thai TV Series that Deserves Condemnation?

I blogged about the controversial Thai TV series “Sawan Bieng” (translation: Heaven Takes Sides) yesterday, and it spawned some disagreements on my usage of the word “perfect” to describe the series. Particularly, tewson and idiotao expressed that, given the violent nature of the story (~50% is rape), the series is far from perfect. They [...]

I’ve Got No Dreams – Reaction to Randy Pausch’s Last Lecture

Hi there! I am blogging this, because I want to put my thoughts over the past 2 hours in order.
I have just finished watching the 1.5-hour-long lecture of Professor Randy Pausch, who is phenomenal in the Human-Computer Interaction (HCI) field of Computer Science, and the founder of Carnegie Mellon University’s (CMU) Entertainment Technology Center (ETC). [...]