ไม่เอาอะไรอีกแล้ว

วันนี้เป็นครั้งที่สองของชีวิตเหมี่ยวค่ะ ที่ลุถึงสัจธรรมว่า จะไม่เอาอะไรอีกแล้ว พอถึงตรงนี้ได้ ก็โล่งเป็นปลิดทิ้ง

คนเรามีความอยากอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะรู้ตัวอยู่หรือไม่ อยากสวย อยากหล่อ อยากรวย อยากมีความสามารถ อยากได้รับการยกย่อง อยากให้คนนับหน้าถือตา อยากมีเกียรติยศชื่อเสียง ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นความอยากระดับไฮโซค่ะ ลงมาหน่อยก็จะเป็นความอยากระดับรากหญ้า อยากมีอาหารกิน อยากมีเครื่องนุ่งห่ม อยากมีที่อยู่อาศัย อยากมียารักษาโรค เป็นความอยากสี่ประการ ที่จะดำรงให้เรามีชีวิตต่อไปได้ (เทียบเคียงมาจาก ปัจจัยสี่)

ความอยากที่เล่นเหมี่ยวหนักที่สุด คือ ความอยากเอาชนะ ทำอะไรก็อยากเป็นที่หนึ่งอยู่เสมอ ทำให้เครียดมาก ฟังดูน่ารังเกียจไหม แต่เหมี่ยวไม่ได้เบียดเบียนใครนะคะ แข่งก็แข่งแบบตามครรลองครองธรรม แข่งด้วยความสามารถค่ะ

แต่เหมี่ยวไม่เอาแล้วล่ะ เพราะความอยากเอาชนะนี่ มันทำให้ไม่สบายใจ เหมี่ยวไม่เอาละ ทิ้งมันไปเลยดีกว่า จะได้มีความสุขกับชีวิต เนอะ

ไม่เอาลาภ ไม่เอายศ ไม่เอาชื่อเสียง ไม่เอาเงินทอง ไม่เอาทรัพย์สมบัติ จะมีหรือไม่มี มีค่าเท่ากัน เพราะตายแล้วก็เอาไปไม่ได้ มีอยู่ก็หนักอก ไม่มีก็พยายามแสวงหาเพื่อที่จะได้มา ก็หนักอกอีก ไม่เอาเลยดีกว่า ไม่เอาแล้วสบายใจ ไม่เอาแล้วเราเป็นอิสระ freeeee~

ครั้งที่สองค่ะ ที่เหมี่ยวไม่เอาอะไรอีกแล้ว หวังว่ามันจะไม่กำเริบขึ้นมาอีก ให้มีครั้งที่สามนะ :)