วันนี้ไปเยี่ยมอากงอาม่ามา จากบ้านขึ้นทางด่วน 62 ไม่ถึงสิบห้านาทีก็ถึงสาธรแล้ว บ้านอาม่าเหมือนเมื่อสมัยก่อนตอนที่เหมี่ยวเคยอาศัยอยู่ แต่คราวนี้ สงสัยเป็นเพราะเราตัวโตขึ้น สนามหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลที่เราเคยวิ่งเล่น กลับดูเล็กลงถนัดใจ อาม่า อากง ถึงแม้อายุจะมากแล้ว แต่กลับไม่แก่ลงเลย หน้าตาสดใจ มีความสุข เหมี่ยวเองก็ดีใจมาก ที่ได้พบท่านอีก หลังจากทำตัวเป็นหลานน่าตี ไม่เคยโผล่หน้าไปให้เห็นอยู่นานเอาการ
ถึงแม้ในความรู้สึกของเหมี่ยว เหมี่ยวจะเป็นหลานที่ไม่ดีที่ไม่ได้ดูแลอากงอาม่าเท่าที่ควร แต่พอพบท่าน ท่านกลับไม่ได้ตำหนิเราเลย ท่านต้อนรับเราด้วยความยินดี เสมือนว่า เหมี่ยวมาเยี่ยมเยียนท่านอย่างสม่ำเสมอมาโดยตลอด ทำให้เหมี่ยวหยุดคิด ว่าการที่เราทำงานหามรุ่งหามค่ำ ละเลยผู้หลักผู้ใหญ่นั้น มันแย่ขนาดไหน การที่เราเกิดมาในโลกนี้ แล้วมีคนคอยเป็นห่วงเรา โดยที่ไม่หวังผลตอบแทน มันเป็นอะไรที่มีค่าหาที่สุดไม่ได้
มันคงไม่สาย ที่เหมี่ยวจะกลับตัวกลับใจ เลิกบ้างาน และให้เวลาแก่ครอบครัวมากขึ้น ชีวิตของคนแก่ ไม่ต้องการอะไรมาก นอกจากความเอาใจใส่จากลูกหลาน
คงต้องรีบทำเสียบัดนี้ เพราะอีกไม่ช้าไม่นาน คนที่ห่วงใยเรา ก็จะไม่อยู่ให้เราละเลยแล้ว
Filed under: Serious Talk | Tagged: family, life, philosophy
ซึ้ง…
เคยห่างกับท่านไปไกลเหมือนกัน
และตอนนี้ก็เหมือนจะยังห่างไกลกับท่านอยู่
เพราะท่านได้จากไปแล้ว
รักพวกท่านมากๆนะคุณ