The Best for Now

Sometimes performing at your best can get you really stressed. The key is not to perform at YOUR best, but just to perform your best FOR now. Then move on.

ไม่เอาอะไรอีกแล้ว

วันนี้เป็นครั้งที่สองของชีวิตเหมี่ยวค่ะ ที่ลุถึงสัจธรรมว่า จะไม่เอาอะไรอีกแล้ว พอถึงตรงนี้ได้ ก็โล่งเป็นปลิดทิ้ง

คนเรามีความอยากอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะรู้ตัวอยู่หรือไม่ อยากสวย อยากหล่อ อยากรวย อยากมีความสามารถ อยากได้รับการยกย่อง อยากให้คนนับหน้าถือตา อยากมีเกียรติยศชื่อเสียง ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นความอยากระดับไฮโซค่ะ ลงมาหน่อยก็จะเป็นความอยากระดับรากหญ้า อยากมีอาหารกิน อยากมีเครื่องนุ่งห่ม อยากมีที่อยู่อาศัย อยากมียารักษาโรค เป็นความอยากสี่ประการ ที่จะดำรงให้เรามีชีวิตต่อไปได้ (เทียบเคียงมาจาก ปัจจัยสี่)

ความอยากที่เล่นเหมี่ยวหนักที่สุด คือ ความอยากเอาชนะ ทำอะไรก็อยากเป็นที่หนึ่งอยู่เสมอ ทำให้เครียดมาก ฟังดูน่ารังเกียจไหม แต่เหมี่ยวไม่ได้เบียดเบียนใครนะคะ แข่งก็แข่งแบบตามครรลองครองธรรม แข่งด้วยความสามารถค่ะ

แต่เหมี่ยวไม่เอาแล้วล่ะ เพราะความอยากเอาชนะนี่ มันทำให้ไม่สบายใจ เหมี่ยวไม่เอาละ ทิ้งมันไปเลยดีกว่า จะได้มีความสุขกับชีวิต เนอะ

ไม่เอาลาภ ไม่เอายศ ไม่เอาชื่อเสียง ไม่เอาเงินทอง ไม่เอาทรัพย์สมบัติ จะมีหรือไม่มี มีค่าเท่ากัน เพราะตายแล้วก็เอาไปไม่ได้ มีอยู่ก็หนักอก ไม่มีก็พยายามแสวงหาเพื่อที่จะได้มา ก็หนักอกอีก ไม่เอาเลยดีกว่า ไม่เอาแล้วสบายใจ ไม่เอาแล้วเราเป็นอิสระ freeeee~

ครั้งที่สองค่ะ ที่เหมี่ยวไม่เอาอะไรอีกแล้ว หวังว่ามันจะไม่กำเริบขึ้นมาอีก ให้มีครั้งที่สามนะ :)

ยุ่ง vs. ว่าง

ทรมาณทั้งคู่เลย

ตอนยุ่งก็ยุ่งจนไม่เห็นดาวเห็นเดือน นั่งเขียน if… else… หน้าคอมจนฝันเป็น loop คิดว่า เมื่อไหร่จะสบายสักทีน้อ

พอมีเวลาว่างเข้า ก็เบื่อ คิดว่า จะหาอะไรมาทำดี สรุปแล้วทรมาณทั้งคู่

เริ่มโล่ง

ตอนนี้ย่างเข้าปลายเดือนที่ 2 ของการฝึกงานแล้วค่ะ ตอนช่วงแรกๆ เล่นเอาเหมี่ยวเหนื่อยเลยทีเดียว เพราะ P&G เล่นเอาเหมี่ยวมาเขียนโปรแกรมด้าน Industrial Engineering ซึ่งก็รู้ๆ กันอยู่ ว่าเหมี่ยวเรียน Computer Science มา ทำเหมี่ยวเกือบใบ้ไปเลย แต่พี่ๆ ก็น่ารักมาก อธิบายให้ฟังเป็นอย่างดี บวกกับความสามารถส่วนตัว เลยพอเอาตัวรอดค่ะ

Development โดยรวมเข้า 90% แล้วค่ะ ที่เหลือก็เป็นการเขียน documentation, user’s manual แล้วก็เตรียมพรีเซ้นต์ให้กับ Plant Manager ซึ่งเป็นชาวอเมริกัน อยากจะบอกว่า P&G เป็นบริษัทที่ทำให้เหมี่ยวประทับใจมาก โดยเฉพาะเรื่องของ คน คนที่นี่ทำงานฉลาด แถมใจดีด้วยนะ

อ้อ อีกอย่าง culture ที่นี่ เหมือน MIT ชมัดเลยล่ะ

ชายผู้วิเศษ

ขอเล่าถึงชายคนหนึ่ง ผู้ซึ่งดิฉันรักและเทิดทูนอย่างหาที่สุดมิได้

ในสมัยโบราณ บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์มักมีความสามารถหลายแขนง อย่างเช่น Leonardo da Vinci ผู้ซึ่ง Wikipedia ขนานนามว่าเป็น an Italian polymath, being a scientist, mathematician, engineer, inventor, anatomist, painter, sculptor, architect, botanist, musician and writer.

ดิฉันมักจะอดทึ่งไม่ได้ เมื่อได้อ่านเกี่ยวกับเขาเหล่านั้น

ในสมัยนี้ เป็นการยากที่จะพบเจอบุคคลที่เป็น “อัจริยะรอบด้าน” เช่นนี้ มองไปทางไหน ก็มักพบแต่คนที่เก่งเฉพาะทาง อาจเป็นไปได้ว่า เมื่อวิทยาการในแต่ละแขนงพัฒนาไปมากขึ้น การที่จะ “master” แขนงใดแขนงหนึ่งจึงใช้เวลานาน ทำให้หาบุคคลที่เก่งรอบด้านได้ยากจริงๆ

หากแต่ชายคนที่ดิฉันกล่าวถึงในตอนต้น คือ “อัจฉริยะรอบด้าน” ของยุคปัจจุบัน

เขาเป็นนักธุรกิจผู้ปราดเปรื่อง นักเขียนผู้ลึกล้ำ นักเศรษฐศาสตร์ผู้ที่สามารถวิเคราะห์สถานการณ์ในประเทศและนอกประเทศได้อย่างเฉียบแหลม

เขาเป็นนักประวัติศาสตร์โลกผู้มีความจำแม่นยำหาใครเหมือน เขาเป็นทั้งโปรแกรมเมอร์และ IT Architect ผู้ที่ได้ Certificates ของ Microsoft และ Sun ครบเกือบทุกฉบับ

ที่สำคัญที่สุด เขาเป็นนักวิเคราะห์ “คน” ผู้ซึ่งเข้าใจถึงธาตุแท้ของมนุษย์และสังคมมนุษย์ หากแต่คุณถามเขา ด้วยความฉลาดคมคาย เขาจะสามารถช่วยคุณออกจากทุกวิกฤตได้ ได้อย่างสวยหรู อย่างพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ

เขาคนนี้เป็นคนไทยค่ะ และมีอยู่จริง

หากแต่ว่า เขาได้ give up ทุกอย่างที่เขาเป็น เพื่อสิ่งสุดท้ายที่เขาเพิ่งได้พบ มันเป็นสิ่งที่วิเศษมหัศจรรย์ ที่ทำให้เขาถึงกับออกปากว่า “Nothing is more important than this. For this, I give my life.” (ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้ เพื่อสิ่งนี้ผมขอยอมตาย)

จะเล่าต่อดีไหมเนี่ย – -”

Doggie

My friend Fon bought a puppie. It’s a poodle toy. The name is Milo. It’s a foot long and 6″ tall.

Milo is a jerk, but a cute jerk. Everyone in our major loves to play with the 3-month-old fellow. It hasn’t yet recognized its own name, because everyone keeps calling it “หมา! หมา!”

I don’t have a picture of Milo, but let me say that Milo looks like a teddy bear.

Milo is light enough to hold with one hand. Today another friend named Miggie brought it to play in the soccer field. Miggie ran behind the soccer goal. Milo followed, but it ran right into the goal instead, and got stuck in the goal’s net.

He gave us all a good laugh.

Now I know why grandparents say they want to อุ้มหลาน. Children do bring light to a family.

And this post does look like it’s written by a third grader. :P

Happy Loy Kratong Day!

So my 6th semester has begun… 7th… 8th… and I’ll graduate. I’m taking 9 classes right now. Don’t get me wrong; it’s not my choice. It is the way the curriculum is. Sounds like a tough semester, eh? Maybe, but my friends still play Battle.net over lunch and go to sing karaoke after class.

Today is the Loy Kratong festival, the festival where you go out at night to float flower-shaped banana leaves on the river. It’s the Thai way of saying ‘Thanks’ to Mother River. It’s a custom to go with a group of friends, family, or a special someone. So if people ask, “Who are you going to Loy Kratong with?”, and you reply, “I’m going with A,” they will interpret it as you’re dating A.

When I was a kid I used to bring a self-made kratong back from school. Since we didn’t have a pond at home, I floated mine in the bathtub. Later I had an idea that I should make mine disposable, and smaller in size, so that I can float it in the toilet, and flush when finished. My mom calls that wacky.

Well, just wanted to say: Happy Loy Kratong Day! :D

Being 20

My feelings are overwhelming. My status of “being 20″ will end in just a few hours from now. And then it’ll change to “being 21″. Gosh. I can’t believe I will have lived 2 decades!

I’ve changed a lot these past 20 years. Actually, I change a lot even in one day. I believe everybody changes a lot in one day, too, but you just don’t notice yourself well enough to recognize the changes. Did you know that in 1 snap of your finger, your mind has been born and re-born 1 million million times? Yes, I typed “million” twice. And that’s from Buddha, so you can believe it, because nothing he said has ever been proved false.

This past year I’ve turned from a skeptic to a believer of Buddhism. Every day I’ve found myself understanding more and more of the world around me. It’s this year that I’ve finally answered the “big questions of life” for myself. I’ve found the answers to questions that have bothered me since childhood – Why are we here? Where are we going? Where do we come from? Does God really exist? – questions for which have caused me to travel halfway around the world in search of the answer, for which I’ve paid for with toil, tears, stress, and even the welfare of a body organ. In this 20th year, I found that the answer was not somewhere out there, but it was here, here within me.

I have been meditating daily for one year now. In ways which are quite inexplicable, I’ve been enlightened through meditation. For one, I now know for myself that what they say about heaven and hell are real. Heaven and hell are real. Sinners do go to hell. You may wonder how I know. Let me say this – it’s just like how you know you are full after a meal. When I say I feel full, you understand what I mean, because you’ve felt full yourself. Those who have never eaten would never understand the notion of being full. It’s the same when I say I feel the existence of heaven and hell. If you’ve never felt it, you will not know what I mean. You’ll most likely regard it as bullshit, as we always regard as bullshit things which are beyond our knowledge, beyond our immediate senses. I was like that, too. Through meditation I’ve learned otherwise.

I shall call my 20th year my year of enlightenment.

This birthday I would like to stress the importance of the Five Precepts (ศีล 5). Taking care not to violate the Five Precepts will make sure you won’t go to hell when you die. On the other hand, violating the Five Precepts will make sure that you will go to hell when you die. Here are the Five Precepts:

1. Refrain from killing all living creatures.
2. Refrain from taking what is not yours.
3. Refrain from sexual misconduct.
4. Refrain from saying what is not true.
5. Refrain from things that cause heedlessness, such as drinks and drugs.

To go to heaven, in addition to observing the Five Precepts, you must also have Hiri (หิริ) and Otappa (โอตัปปะ).  Having Hiri means that you are ashamed of the misdeeds that you do. Having Otappa means that you are afraid of doing misdeeds, because you know that they will take you to hell. These two ideas are closely related, but not the same.

Is your life leading you towards heaven or towards hell?

The Homework Archive Project

เห็น @idiotao เอาโปรเจก Database Management System ลงในบล็อก เลยเอามั่ง

The Homework Archive เป็น web application ไว้เก็บการบ้านเก่าๆ เพื่อให้รุ่นน้องได้ใช้ประโยชน์ นอกจากการบ้านแล้ว ข้อสอบ โปรแกรม สไลด์ หรืออะไรก็ได้ที่เป็นไฟล์ เก็บได้หมด (ขอให้เกี่ยวกับการเรียนนะ เหอๆ) ซึ่งใน SIIT ยังไม่เคยมีใครทำ web application ในลักษณะนี้มาก่อน ที่ผ่านมาจึงต้องอาศัย ระบบพี่เทค-น้องเทค ส่งต่อชีทลงมาเป็นทอดๆ

โปรเจกนี้ ไม่ใช่ฝีมือของเหมี่ยวค่ะ (ผ่าง!) แต่เป็นฝีมือของ @seriouspipe และ P’Moo ล้วนๆ ส่วนเหมี่ยวทำหน้าที่เป็น Project Manager ดูแลภาพรวม และแนะนำด้านเทคนิคเล็กน้อยเท่านั้นค่ะ

หลังจากสอบ lab เกี่ยวกับ web development, @seriouspipe เอ็มมาบอกว่า

seriouspipe: มะเหมี่ยว ช่วยเค้าไว้เยอะเลย 555

mameou: ยังไงเหรอ

seriouspipe: ทำโปรเจคเอง [เลยทำแลบ] เป็นหมดเลย 555

ดีใจ :D

PS: ตอนนี้ @seriouspipe กำลังเพิ่ม comment system (beta) ให้กับระบบอยู่

The Art of Tutoring

These past two days I was on a tutoring spree. Yesterday I gave a tutoring session on Theory of Computation, and this afternoon on Data Communications, Database Management Systems, and Compiler Design. The afternoon session was especially great! I think it was the best tutoring session I ever held. Although only 6-7 people came, compared to about 30 people like usual, it was a very good experience. Previously, tutoring sessions were held right before exams (because we tutors were only prepared then), but this semester I re-scheduled my life, so I was prepared enough to tutor on the spot, covering the latest lectures.

What’s special about this session, I think, is that I was able to present my ideas more naturally, as if it’s from within me. Although I didn’t prepare any examples in advance as I used to, while I gave my talk, examples came to me just like that! It was most wonderful, because those instant examples were very well suited to the thoughts that my friends and I were playing with at the moment. And because the subject matter just flowed into me, I was completely relaxed. All I did was simply to transmit whatever that flowed into me to my friends.

My friends were also very attentive, and seemed to catch on almost all the while. They were a good interactive audience. If I left any gaps in my reasoning, I would soon hear a question, or see question marks on their faces. This made for a wholesome session that enriched the audience and the speaker at the same time.